Eseje

Gdybym chciała czekać na ocean, to relaksowałabym się raz do roku. A tak? Leżę sobie na leżaczku w parku kieszonkowym albo hycam na murek, żeby patrzeć na klon i oddaję się podsłuchiwaniu, jak plotkują drzewa. W kieszonkowym szczególnie jedno, takie zielono-srebrzyste ma wiele do powiedzenia. Jego drobne i suche liście w kształcie serc szemrzą i

Mój umysł lubi rzeczy wyrwane z kontekstu. Napis na murze, jak myśl, którą nieznajomy chce podzielić się z Tobą w nagłej potrzebie bliskości. Cytat z książki, zapisany gdzieś na skrawku papieru, nie pamiętam zupełnie, czego to dotyczył, ale nadal chwyta za serce. Fragment piosenki lub audycji radiowej, kiedy przechodzę w letni wieczór pod oknami nieznajomych,

Kiedy moja dłoń dotyka skórzastego i zamszowego liścia szałwii. Przykładam go do ust i gładzę ich powierzchnię małymi, szorstkimi włoskami. Przypominają fakturę skóry na karku. Pękata kolba kukurydzy, twarda pod palcami, a jednocześnie mogę wyczuć zaokrąglenie każdego ziarenka. Gdy czeszę ją paznokciami, przypomina mi się wracanie ze szkoły do domu, kiedy kijem obijało się szczeble

Ludzie bardzo różnie spędzają końcówkę roku. Jedni już przebierają nogami, żeby wystroić się w cekiny i pójść w tan w gronie znajomych, inni od zawsze woleli spędzić Sylwestra pod kocykiem w bardzo kameralnym gronie. Zanim rzucicie się w wir postanowień noworocznych proponuję Wam rytuał na pożegnanie starego roku. Ciężko zaprosić nowe, gdy stare leży po

Chciałabym zapytać o tyle rzeczy. Tak bardzo czasem nie wiem i potrzebuję wsparcia. Wyobrażam to sobie tak: zasiadamy do stołu i jemy. Śpiewać nie umiem i nie bardzo lubię. Jeść tak. Więc jemy, albo pleciemy sobie warkocze i opowiadamy historię. Opowiadanie historii, słuchanie i bycie wysłuchaną działa cuda. I pośrednio to jest odpowiedź na pytanie: